"ქეთი სვანიძე ჩემი ბავშვობის მეგობარია... ჩემი და ქეთის მამები აფხაზეთის ომის მსხვერპლნი გახდნენ და ობლობაც გვაკავშირებდა... ბავშვობიდან უნიჭიერესი და საამაყო იყო!" - გიორგი გასვიანი

მსახიობი და ტელეწამყვანი გიორგი გასვიანი სოციალურ ქსელში რობერტ სტურუას გახმაურებულ სპექტაკლში - "ვეფხისტყაოსანში" - მთავარი - თინათინის როლის შემსრულებელ მსახიობ ქეთი სვანიძეზე პოსტს აქვეყნებს:

"ქეთი სვანიძე არის ჩემი ბავშვობის მეგობარი, 10 წლის ასაკიდან ვმეგობრობთ!

ის არის აფხაზეთიდან, გაგრადან! ეს ის წლებია, ჩემი და ქეთის მამები აფხაზეთის ომის მსხვერპლნი რომ გახდნენ და ობლობაც გვაკავშირებდა!

ბავშვობიდან უნიჭიერესი და საამაყო იყო! უკრავდა საკრავებზე, კლასიკურ ვოკალს სწავლობდა! ჩვენ ვიყავით სოხუმის მოზარდ მაყურებელთა თეატრის ნორჩი მსახიობები! ცეკვავდა ერისიონში და ბევრი სხვა მრავალი ნიჭიერებით გამოირჩეოდა... ერთად ვთამაშობდით სპექტაკლებში!

ეს ყველაფერი დედამისის, ქალბატონ ესმა მიქელაძის დამსახურებაა, ახალგაზრდა ქვრივი ქალის, რომელმაც 90-იან წლებში ყველა ენერგია ქეთის ვარსკვლავად გაზრდას შეალია!

ქეთი - საოცრად ითამაშე თინათინი! ქეთი - წინ ბევრი წარმატება გელოდება!

საუკეთესო ოჯახი ჰყავს დღეს! მეუღლე და შვილი".

ამ თემაზე ასევე დაწერა მსახიობმა ლევან ხურციამ, რომელიც სპექტაკლში ავთანდილის როლს ასრულებს:

"სამი დღეა ვცდილობ არაფერი ვთქვა, რადგან ვმონაწილეობ ამ სპექტაკლში. აბსოლუტური უფლება აქვს ყველას, მოეწონოს, არ მოეწონოს, მიუღებელი იყოს, პოემის განადგურებად ჩათვალოს და ა.შ. ამაზე არც ვამბობ არაფერს, მაგრამ ამ გოგოს (თინათინის როლის შემსრულებელ მსახიობს ვგულისხმობ) ფოტოების ფრიალი ასე უსირცხვილოდ, დამახინჯებული რაკურსით, თქვენ არ გიქმნით უხერხულობას მაინც… მსახიობის, რომელიც წლებია რუსთაველის თეატრის მსახიობია და თავის პროფესიას ემსახურება სცენაზე. მეუღლეა, დედაა და ბოლო ბოლო ადამიანია. კიდევ ბევრია სათქმელი, მაგრამ შეგნებულად არაფერს ვიტყვი! და თუნდაც ერთი მაყურებელი მოვიდეს თეატრში, ვისაც უყვარს მსახიობი, რეჟისურა და კულტურა, მისთვის აუცილებლად ვითამაშებთ ამ სპექტაკლს. რადგან ვიცი, როგორ ეფერებოდა თითოეულ სიტყვას და ბგერას ბნ. რობერტი რეპეტიციებზე, და როგორ ცდილობდა, ამ გენიალური პოემის ღვთაებრიობა, ადამიანის ნაკლოვანებები და ყველაზე მთავარი ადამიანური სიყვარული გადმოეცა სცენიდან. კარგ მთქმელს კარგი გამგონე უნდა…

თუ გინდათ გაგახარებთ, ამასაც გეტყვით, ოღონდ მხოლოდ ჩემზე!! ჩამითვალეთ დამარცხებად, ამაყი ვარ, რადგან უდიდეს რუსთაველთან დავმარცხდი!!!"

ქეთი სვანიძე დაიბადა 1988 წელს გაგრაში. ათ წელზე მეტი ცეკვავდა საქართველოს აკადემიურ ანსამბლში ,,ერისიონი’’.2007 წელს დაამთავრა თბილისის ევგენი მიქელაძის სახელობის მეორე ცენტრალური სამუსიკო სასწავლებლის ვოკალური განყოფილება იყო ზ. ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის სახელმწიფო აკადემიური თეატრის ბავშვთა გუნდის წევრი. მონაწილეობა აქვს მიღებული საოპერო სპექტაკლებში: პუჩინი ,,ტოსკა’’ (რეჟისორი – გ. მელივა), მასკანი ,,სოფლის პატიოსნება’’ (რეჟისორი – დ. საყვარელიძე)ბიზე ,,კარმენი’’ (რეჟისორი – რ. სტურუა), პეტრე ჩაიკოვსკი ,,პიკის ქალი’’ (რეჟისორი – გ. მელივა) 2009 წელს დაამთავრა შოთა რუსთაველის სახელობის თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტის სამსახიობო ფაკულტეტი და ამავე წლიდან არის შოთა რუსთაველის რუსთაველის ეროვნული თეატრის მსახიობი. 2013 წლის 27 მარტს, თეატრის საერთაშორისო დღისადმი მიძღვნილ კონკურსზე ,,2012 წლის საუკეთესო თეატრალური ქმნილება“ დაჯილდოვდა პრემიით “საუკეთესო ახალგაზრდა მსახიობი ქალი“ (ოდეტას როლის შესრულებისათვის ჟან დელისა და ჟერალდ სიბლეირასის პიესაში “გაუმარჯოს ბუშონს“).
ამონარიდი ქეთი სვანიძის ინტერვიუდან ჟურნალ "თბილისელებისთვის": "მოგეხსენებათ, ჩვენ აფხაზეთიდან ვართ. ძალიან რთულ პერიოდში მოგვიწია თბილისში საცხოვრებლად გადმოსვლა. მაშინ სამი წლის ვიყავი, მამა დამეღუპა და დედამ მაქსიმუმი გააკეთა ჩემთვის. მიმიყვანა ყველგან, სადაც შეიძლებოდა, კარგი განათლება მიმეღო. დავამთავრე მუსიკალური შვიდწლედი, ვოკალური ათწლედი, ოპერაში ბავშვთა გუნდში ვმღეროდი, „ერისიონში“ ვცეკვავდი. სოხუმის მოზარდ მაყურებელთა თეატრშიც ვიყავი. მაქსიმუმი გააკეთა, რომ ამ პროფესიაში წარმატებული ვუყოფილიყავი. მატერიალური მდგომარეობიდან გამომდინარე, ჩვენ ყველგან ფეხით დავდიოდით. თუმცა, მარტო მე არ გამივლია ეს გზა, მხოლოდ ჩვენ არ გვიჭირდა, მაგრამ ჩემთვის ორმაგად რთული იყო. ეს ის პერიოდია, როცა თბილისში და მთელ საქართველოში ყველას ძალიან უჭირდა და ამ გაჭირვებულ დროს დევნილობა კიდევ უფრო მძიმეს ხდიდა ჩვენს ყოფას. საერთო საცხოვრებელში გავიზარდეთ, რასაც კიდევ თავისი სირთულეები ახლდა. ძალიან ვაფასებ იმ ამაგს, რომელიც დედამ ჩემთვის გასწია და ვხვდები, რომ ამის სათანადოდ დაფასება შეუძლებელია. დღეს, დანის რომ ვუყურებ, ვფიქრობ, იმ უშუქობაში, უგაზობასა და უწყლობაში, საერთო საცხოვრებლის სირთულეების ფონზე, დედამ ამდენი რამ როგორ მოახერხა. ის დღესაც გვერდით მიდგას. თუ რამეს ვაკეთებ, თუ შემიძლია სცენაზე ვიდგე, მაქსიმალურად მისი ხელშეწყობით, რადგან მოგეხსენებათ, ეს ყველაფერი ბავშვთან ერთად რამდენად რთულია. გვინდა, ჩვენი დიდი წვალება და ბევრი შრომა სწორად წარიმართოს. ახლა უკვე მხოლოდ დედა არა, მეუღლეც დაემატა – ისიც ძალიან მიდგას გვერდში და ვიტყვი, რომ ძალიან იღბლიანი ადამიანი აღმოვჩნდი. შრომა, რომელიც გავწიე ასმაგად მიბრუნდება და უფლის მადლიერი ვარ. რუსთაველის თეატრმაც ძალიან თბილად, შვილივით მიმიღო. ბატონმა რობიკომ წარმოუდგენელი ოცნება ამიხდინა. რუსთაველის თეატრში რომ მოვხვდი, მაშინ მივხვდი, რომ ცხოვრებაში შეიძლება, ყველაფერი გამოგივიდეს. თუ დიდ შრომას გასწევ და ფარ-ხმალს არ დაყრი, ყველაფერი მოვა. ბევრი დაბრკოლებაც უნდა გაიარო. უბრალოდ, ჩვენ ცხოვრებაში ძალიან გვეჩქარება, მაგრამ ყველაფერი ისე მოდის, როგორც საჭიროა, ხან დაცემის და ხან წამოდგომის შედეგად, მაგრამ მსახიობი ამისთვის ყოველთვის მზად უნდა იყოს. სადღაც გამოვა, სადღაც – არა, ეს ცხოვრებაა და მე ბედნიერი ვარ ჩემი ოჯახის, ჩემი საქმის გამო. ორივეგან დიდ სიყვარულს ვდებ და მიხარია, რომ ეს სიყვარული უკან მიბრუნდება..."