ლელა მებურიშვილის ახალი ცხოვრება ლონდონში და სცენის დიდი მონატრება 20 წლის შემდეგ

ლელა მებურიშვილის სახელი ქართველ მაყურებელს უკვე წლებია უკავშირდება როგორც ტელეეკრანს, ისე თეატრის სცენას. მსახიობმა ფართო პოპულარობა სერიალებიდან მოიპოვა, თუმცა მისი შემოქმედებითი გზა მხოლოდ კამერის წინ შესრულებული როლებით არ შემოიფარგლება. რამდენიმე დღის წინ ლელამ სოციალურ ქსელში ემოციური ჩანაწერი გააზიარა, სადაც სცენასთან დაკავშირებულ მონატრებაზე ისაუბრა. როგორც თავად აღნიშნა, მაყურებლისგან მიღებულმა თბილმა სიტყვებმა კიდევ ერთხელ გაახსენა ის ენერგია, რომელსაც თეატრი აძლევდა.

მისი სიტყვები განსაკუთრებით გულწრფელად ჟღერს იმ ფონზე, რომ ლელა მებურიშვილისთვის სცენა მხოლოდ პროფესია არასოდეს ყოფილა. 20 წელი სცენაზე მისთვის იყო სირთულეებით, პასუხისმგებლობით, ემოციებითა და დაუვიწყარი შეხვედრებით სავსე გზა. მსახიობობა გარედან ხშირად ბრწყინვალე და მარტივ საქმიანობად ჩანს, მაგრამ სინამდვილეში მას ყოველდღიური შრომა, შინაგანი ძალა და მუდმივი მზადყოფნა სჭირდება. სწორედ ამიტომ ლელას აღიარება, რომ ეს ყველაფერი მარტივი არასოდეს ყოფილა, გულშემატკივრებისთვის კიდევ უფრო ემოციური აღმოჩნდა.

ლელა მებურიშვილი მაყურებელმა განსაკუთრებით შეიყვარა ტელესერიალებიდან. „შუა ქალაქში“ შესრულებულმა თიკას როლმა მას დიდი ცნობადობა მოუტანა, რის შემდეგაც ის სხვა პოპულარულ პროექტებშიც გამოჩნდა. თუმცა მსახიობის კარიერაში მნიშვნელოვანი ადგილი ყოველთვის ეკავა თეატრსაც. ის წლების განმავლობაში მარჯანიშვილის თეატრის დასის წევრი იყო და არაერთ დასამახსოვრებელ სპექტაკლში მიიღო მონაწილეობა, მათ შორის „ფიგაროს ქორწინება“, „კაცები“, „კრეიცერის სონატა“, „დანაშაული და სასჯელი“, „სიყვარულის სუბლიმაცია“, „თოვლის დედოფალი“ და „ჰაჯი-მურატი“.

ბოლო წლებში ლელას ცხოვრება ახალი მიმართულებით განვითარდა. ის ოჯახთან ერთად ლონდონში ცხოვრობს და აქტიური სამსახიობო კარიერიდან კამერის მიღმა გადავიდა. მსახიობმა რეჟისორის პროფესია აირჩია, მაგისტრის დიპლომიც დაიცვა და ფილმიც გადაიღო. ეს მისთვის სრულიად ახალი ამპლუაა, თუმცა ამ ცვლილებაში კარგად ჩანს მისი სურვილი, ხელოვნებას სხვა მხრიდანაც შეეხოს და საკუთარი გამოცდილება ახალ ფორმაში გადაიტანოს.

ლელა მებურიშვილის ისტორია ერთგვარი მაგალითია იმისა, როგორ შეიძლება ადამიანმა პოპულარობის შემდეგაც არ შეწყვიტოს ძიება. მისთვის სცენა წარსულის დახურული ფურცელი არ არის — პირიქით, ეს არის ადგილი, რომელიც კვლავ ძლიერ ემოციას იწვევს. მაყურებლის სიყვარული, თეატრის მონატრება და ახალი პროფესიული გზა ერთად ქმნის მსახიობის ცხოვრების იმ ეტაპს, სადაც წარსული და მომავალი ერთმანეთს ბუნებრივად ერწყმის. ლელას გულწრფელი აღიარება კი კიდევ ერთხელ აჩვენებს, რომ ნამდვილი შემოქმედისთვის სცენა არასოდეს ქრება — ის უბრალოდ სხვა ფორმით აგრძელებს ცხოვრებას.