"არასოდეს გისაყვედურებ, რომ მიმატოვე“ - მარიამ ბრეგვაძე, რომელიც საფრანგეთში გამზრდელ მშობლებთან ერთად ცხოვრობს, ბიოლოგიურ მშობლებს ეძებს

- მა­რი­ამ, თქვე­ნი ბი­ოგ­რა­ფი­ით და­ვი­წყოთ, რა იცით თქვენს გაშ­ვი­ლე­ბა­ზე?

- დე­და­ჩემ­მა და მა­მა­ჩემ­მა ნუ­ცუ­ბი­ძის ბავ­შვთა სახ­ლი­დან მიშ­ვი­ლეს. ხუთი თვის ვყო­ფილ­ვარ მა­შინ. გამ­ზრდე­ლი დედა ამ­ბობს, 1987 წლის ნო­ემ­ბერ­ში წა­მო­გიყ­ვა­ნე­თო. ვინც დე­დას და­ეხ­მა­რა ჩემს შვი­ლე­ბა­ში, მას ბევ­რჯერ სხვა­დას­ხვა გზით მივ­მარ­თე, მაგ­რამ მი­თხრა, უმა­დუ­რი და და­უ­ნა­ხა­ვი ხარ, დე­დამ და მა­მამ ყვე­ლა­ფე­რი მოგ­ცეს და შენ მა­ინც გინ­და ის იპო­ვო, ვინც ნა­გავ­ში გა­და­გაგ­დოო. ამ ქა­ლის ქმა­რი ნუ­ცუ­ბი­ძის ბავ­შვთა სახ­ლის მა­შინ­დელ დი­რექ­ტორ­თან მე­გობ­რობ­და.ჩე­მე­ბი იმე­რეთ­ში ცხოვ­რობ­დნენ, შვი­ლი არ ჰყავ­დათ. ბა­ბუ­ა­ჩე­მის გარ­დაც­ვა­ლე­ბის დროს მა­მას უთხრეს, რა­ტომ არ გინ­და ბავ­შვი აიყ­ვა­ნო, გაზ­რდი და შენი შვი­ლი იქ­ნე­ბაო. ასე და­ი­ყო­ლი­ეს. შუ­ა­მა­ვა­ლი ქალი დაჰ­პირ­და, ბავ­შვი ქარ­თვე­ლი და კარ­გი ოჯა­ხის­შვი­ლი იქ­ნე­ბაო. სხვა­თა შო­რის, მა­მი­და­დაც მე­კუთ­ვნის, ვის­ზეც ახლა ვსა­უბ­რობ.

რა­ღაც დღე­სას­წა­უ­ლი იყო იმ დღეს, ჩემს გამ­ზრდელ დედ-მა­მას მო­უ­ვი­დათ თბი­ლი­სი­დან დე­პე­შა, ქარ­თვე­ლი ბავ­შვი მო­იყ­ვა­ნეს ბავ­შვთა სახ­ლში, კარ­გი ოჯა­ხის­შვი­ლია, დიდ­ხანს ვერ შე­გი­ნა­ხავთ, სას­წრა­ფოდ უნდა წა­იყ­ვა­ნო­თო. ისი­ნიც თბი­ლის­ში ჩა­ვიდ­ნენ.

ვერ­სია ასე­თია: ჩემი ბი­ო­ლო­გი­უ­რი დედა ძა­ლი­ან ცდი­ლობ­და არ მი­ვე­ტო­ვე­ბი­ნე, მაგ­რამ მშობ­ლებს, რომ­ლე­ბიც ცნო­ბილ ადა­მი­ა­ნე­ბად ით­ვლე­ბოდ­ნენ, არ უნ­დო­დათ ოჯა­ხის შერ­ცხვე­ნა და მო­ი­თხოვ­დნენ, ბავ­შვი მი­ე­ტო­ვე­ბი­ნა. ხუთი თვე თურ­მე ჩემ­თან ერ­თად სად აღარ იცხოვ­რა, თუმ­ცა მა­მა­მი­სი სულ უთ­ვლი­და, მი­ა­ტო­ვე, თო­რემ არ მო­გიშ­ვებ სახ­ლშიო. ასე აი­ძუ­ლეს ბავ­შვთა სახ­ლში და­ვე­ტო­ვე­ბი­ნე. რო­გორც ვიცი, იმ­ხა­ნად ჯან­მრთე­ლო­ბის პრობ­ლე­მაც მქონ­და, მან ასე­თი არ­ჩე­ვა­ნი გა­ა­კე­თა, ან უნდა მე­ცო­ცხლა, ან რის­კის ქვეშ იქ­ნე­ბო­და ჩემი სი­ცო­ცხლე, რად­გან არ ჰქონ­და ექიმ­თან მიყ­ვა­ნის და ჩემი შე­ნახ­ვის სა­შუ­ა­ლე­ბა. მა­ლე­ვე გა­მოჩ­ნდნენ ჩემი ახა­ლი მშობ­ლე­ბი. მად­ლო­ბა ღმერ­თს, ძა­ლი­ან კარ­გი მშობ­ლე­ბი მყავს და კარგ პი­რო­ბებ­ში გამ­ზარ­დეს.

- რო­დის გა­ი­გეთ, ნაშ­ვი­ლე­ბი რომ იყა­ვით?

- 13 წლის ვი­ყა­ვი, დე­და­ჩე­მის და­ქალ­მა მი­თხრა, ბავ­შვთა სახ­ლი­დან რომ მოჰ­ყავ­დით, გა­მო­სამ­შვი­დო­ბებ­ლად შენი ბი­ო­ლო­გი­უ­რი დე­დაც იქ იყოო. ჩე­მე­ბი რომ მი­სუ­ლან, მათ­თვის უთ­ქვამთ, ჯერ არ შეხ­ვი­დეთ ოთახ­ში, დედა ემ­შვი­დო­ბე­ბაო. ჩემი გამ­ზრდე­ლი დედა მა­ინც შე­სუ­ლა... მოგ­ვი­ა­ნე­ბით დე­და­ჩემ­მა მი­ამ­ბო, რომ მო­მა­წო­და ბავ­შვი, ტი­რო­და და მი­თხრა, დე­ი­და, მე შვილს არ წა­გარ­თმევთ, უბ­რა­ლოდ, გთხოვთ, ძა­ლი­ან მინ­და მუ­სი­კა­ზე ატა­რო­თო. ეს მთხო­ვა და წა­ვი­დაო. მის მერე აღა­რა­ვის უნა­ხავს. ეს ამ­ბა­ვი ლე­გენ­დაა თუ ნამ­დვი­ლი, არ ვიცი.

13 წლი­სას სკო­ლა­ში წა­მო­მა­ძა­ხეს, ნაშ­ვი­ლე­ბი ხარო. ჩა­ნა­ხა­ტებს, ლექ­სებს ვწერ­დი და ქარ­თუ­ლის მას­წავ­ლე­ბელ­მა გა­და­წყვი­ტა ჩემ­თვის სა­ღა­მო გა­ე­მარ­თა, რად­გან ძა­ლი­ან მოს­წონ­და ჩემი ჩა­ნა­ხა­ტე­ბი. მა­შინ ით­ქვა ასე­თი ფრა­ზა, რო­გორ არ იქ­ნე­ბა ნი­ჭი­ე­რი, მა­გას არ იცით, რო­გო­რი მშობ­ლე­ბი ჰყავ­სო? დე­და­ჩე­მი და მა­მა­ჩე­მი გა­მორ­ჩე­უ­ლი ხალ­ხი არ არი­ან. მა­მას რეს­ტო­რა­ნი ჰქონ­და, დედა ექთა­ნი იყო, იმას არ ვამ­ბობ, რა­მით ვინ­მე­ზე ნაკ­ლე­ბი იყ­ვნენ, მაგ­რამ გა­მორ­ჩე­უ­ლი ადა­მი­ა­ნის შვი­ლი­აო, მათ­ზე არა­ვინ იტყო­და.

ნაშ­ვი­ლე­ბოო, ყვე­ლა ასე მე­ძახ­და. არა­და, იმ დროს ამ სი­ტყვის მნიშ­ვნე­ლო­ბაც არ ვი­ცო­დი. ის სა­ღა­მო მარ­ტო ვი­ყა­ვი სახ­ლში და ძა­ლი­ან რთუ­ლი იყო ჩემ­თვის - უცებ ყვე­ლა­ფე­რი გემ­ხო­ბა თავ­ზე, ვე­ღარ იაზ­რებ, ვინ ხარ, ძა­ლი­ან რთუ­ლია, მაგ­რამ მე მტკი­ცე ნე­ბის­ყო­ფა მაქვს და დედ-მა­მის­თვის არა­ფე­რი მით­ქვამს. მერე თვი­თონ იმ მე­გო­ბარ­მა ქალ­მა უთხრა დე­დას, შენ­მა შვილ­მა გა­ი­გო, ნაშ­ვი­ლე­ბი რომ არი­სო. დე­და­ჩე­მის პირ­ვე­ლი სი­ტყვე­ბი იყო, უნა­მუ­სო და უმა­დუ­რი ხარ, რო­გორ კი­თხუ­ლობ, ვინ ხარ, ვინც გაგ­ზარ­დეთ, ისი­ნი ვართ შენი მშობ­ლე­ბიო. დე­დას ვთხო­ვე, ეთ­ქვა სი­მარ­თლე, თუ შენ არ მე­უბ­ნე­ბი, მა­მა­ჩემს ვკი­თხავ-მეთ­ქი. მა­შინ მი­თხრა, თა­მარ ლე­კიშ­ვი­ლი ხარ, ასე ეწე­რა შენს სა­ბუ­თებ­შიო. ახლა მა­რი­ამ ბრეგ­ვა­ძე ვარ. გა­აგ­რძე­ლეთ კი­თხვა