"გეტყვით, რომ ყველაფერს ვერ ვაკეთებ - ხინკალს ნამდვილად ვერ მოვახვევ..." - როგორ ცხოვრობს ქალი 12სმ-იანი ფრჩხილებით?

ქა­ლის­თვის ფრჩხი­ლე­ბის მოვ­ლა ყოვლთვის მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი იყო. ბოლო დროს ქალ­ბა­ტო­ნე­ბი ფრჩხი­ლებს კი­დევ უფრო მეტ ყუ­რა­დღე­ბას აქ­ცე­ვენ. საქ­მე იქამ­დე მი­ვი­და, რომ ჩვენ­ში ნეილ-არ­ტის­ტე­ბის ფე­დე­რა­ცი­აც კი გაჩ­ნდა, რო­მელ­საც თა­ვის პრე­ზი­დენ­ტი ჰყავს.

"მე ვარ თინა კუ­ჭუ­ხი­ძე - სა­ქარ­თვე­ლოს ნეილ-არ­ტის­ტე­ბის ფე­დე­რა­ცი­ის პრე­ზი­დენ­ტი და მსოფ­ლიო სი­ლა­მა­ზის ფე­დე­რა­ცი­ის (მსოფ­ლიო სი­ლა­მა­ზის კონ­გრე­სის) სექ­ცი­ის პრე­ზი­დენ­ტი. ასე­ვე გახ­ლა­ვართ სა­ქარ­თვე­ლოს 2013 წლის ჩემ­პი­ო­ნი ორ ნო­მი­ნა­ცი­ა­ში, მსოფ­ლი­ო­სა და ევ­რო­პის ჩემ­პი­ო­ნა­ტე­ბის ოქ­როს პრი­ზი­ო­რი და გრან-პრის მფლო­ბე­ლი. ჯამ­ში 20-ზე მეტი სხვა­დას­ხვა სა­ერ­თა­შო­რი­სო ჩემ­პი­ო­ნა­ტის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლი და პირ­ვე­ლად­გი­ლო­სა­ნი ვარ. ვმუ­შა­ობ რო­გორც ინ­სტრუქ­ტო­რი, ნეილ-არ­ტის­ტი, სა­ერ­თა­შო­რი­სო დო­ნის ტრე­ნე­რი და ექ­სპერ­ტი, ასე­ვე სა­ერ­თა­შო­რი­სო მსა­ჯი. ამ სფე­რო­ში უკვე 17 წე­ლია აქ­ტი­უ­რად ვმუ­შა­ობ, კონ­კრე­ტუ­ლად კი ფრჩხი­ლე­ბის მოვ­ლის მი­მარ­თუ­ლე­ბით. მა­ნამ­დე, 2000 წლი­დან, ჩემი პირ­ვე­ლი პრო­ფე­სია სტი­ლის­ტო­ბა იყო“ - ასე და­ი­წყო ჩვე­ნი სა­უ­ბა­რი თინა კუ­ჭუ­ხი­ძეს­თან, რო­მე­ლიც ეს საქ­მი­ა­ნო­ბა ჯერ სა­ქარ­თვე­ლო­ში ის­წავ­ლა და მერე კი ემიგ­რა­ცი­ა­ში მო­უ­წია წას­ვლა, კერ­ძოდ, სა­ბერ­ძნეთ­ში.

თინა კუ­ჭუ­ხი­ძე:

- თავ­და­პირ­ვე­ლად არა­ლე­გა­ლუ­რად ვი­ყა­ვი იქ, შემ­დეგ კი - ლე­გა­ლუ­რად. რო­გორც ყვე­ლა და­ნარ­ჩე­ნი ემიგ­რან­ტი, მეც სახ­ლებს ვა­ლა­გებ­დი და ოჯა­ხებ­ში ვმუ­შა­ობ­დი. თა­ვი­დან, რა თქმა უნდა, ძა­ლი­ან გა­მი­ჭირ­და. როცა ენა არ იცი და არც ლე­გა­ლუ­რი სტა­ტუ­სი გაქვს, არა­ვის სჭირ­დე­ბა შენი პრო­ფე­სი­უ­ლი მომ­სა­ხუ­რე­ბა. მერე ნელ-ნელა და­ვი­წყე ფიქ­რი იმა­ზე, რომ ასე დიდ­ხანს ვერ გავძლებ­დი და ჩემი საყ­ვა­რე­ლი საქ­მე უნდა მე­კე­თე­ბი­ნა. სულ ვოც­ნე­ბობ­დი სა­კუ­თა­რი სა­ლო­ნი მქო­ნო­და. და­ვი­წყე ამა­ზე ზრუნ­ვა და შე­სა­ბა­მი­სი გა­ნათ­ლე­ბის მი­ღე­ბა. იქ ვის­წავ­ლე და­ნარ­ჩე­ნი ორი პრო­ფე­სია - ვი­ზა­ჟი და ნეილ-არტი (ფრჩხი­ლე­ბის მო­დე­ლი­რე­ბა). სა­ბერ­ძნეთ­ში ასე გა­ვა­ტა­რე 12 წელი. მერე სა­ქარ­თვე­ლო­ში დავ­ბრუნ­დი და ჩემი სტუ­დია გავ­ხსე­ნი, სა­დაც ვმუ­შა­ობ.

- გარ­და იმი­სა, რომ სხვის სი­ლა­მა­ზე­სა და გა­რეგ­ნო­ბა­ზე ზრუ­ნავთ, თქვე­ნი სა­კუ­თა­რი ვი­ზუ­ა­ლიც აღ­სა­ნიშ­ნა­ვია. მარ­თლა იშ­ვი­ა­თია ადა­მი­ა­ნი, რო­მე­ლიც ყო­ველ­დღი­უ­რო­ბა­ში ასე­თი გრძე­ლი ფრჩხი­ლე­ბით ცხოვ­რობ­დეს. ეს რო­დის გა­და­წყვი­ტეთ და რა­ტომ?

- ონი­ქო­ფა­გი­ის მსხვერ­პლი ვი­ყა­ვი, ანუ ბავ­შვო­ბი­დან ფრჩხი­ლებს ვიკ­ვნეტ­დი. ყო­ველ­თვის მინ­დო­და ლა­მა­ზი ფრჩხი­ლე­ბი მქო­ნო­და. ფრჩხი­ლე­ბის სი­ლა­მა­ზეს ცოტა გან­სხვა­ვე­ბუ­ლად აღ­ვიქ­ვამ­დი. მერე, რო­დე­საც მოკ­ლე ფრჩხი­ლე­ბის დაგ­რძე­ლე­ბა ვის­წავ­ლე, პრაქ­ტი­კე­ბის გავ­ლა სა­კუ­თარ თი­თებ­ზე მო­მი­წია. იმის გამო, რომ სა­ზღვარ­გა­რეთ ვი­ყა­ვი, ბევ­რი ნაც­ნო­ბი არ მყავ­და, რომ სწავ­ლის პრო­ცეს­ში მათ­ზე მე­ვარ­ჯი­შა და ნელ-ნელა ისე შე­ვეჩ­ვიე, რომ მარ­ცხე­ნა ხე­ლი­თაც თა­ვი­სუფ­ლად ვმუ­შა­ობ­დი, რაც ხელს სა­ერ­თოდ არ მიშ­ლი­და. ფრჩხი­ლე­ბი ყო­ველ­თვის მო­წეს­რი­გე­ბუ­ლი მქონ­და იმ თვალ­საზ­რი­სით, რომ ამ ხე­ლოვ­ნურ­მა სა­ფარ­მა გა­და­მარ­ჩი­ნა და კვნე­ტას გა­და­მაჩ­ვია.

რო­დე­საც სა­ქარ­თვე­ლო­ში ჩა­მო­ვე­დი, ჩვენ­თან ეს ინ­დუსტრია ახა­ლი გან­ვი­თა­რე­ბუ­ლი იყო. მერე გა­მოჩ­ნდა უფრო გრძე­ლი ფრჩხი­ლე­ბი, ახა­ლი ტექ­ნი­კე­ბი. მეც მუდ­მი­ვად ვცდი­ლობ­დი გან­ვი­თა­რე­ბას, სხვა­დას­ხვა სე­მი­ნარს ვეს­წრე­ბო­დი. მაქ­სი­მა­ლუ­რად ვცდი­ლობ­დი, რომ სამ­შობ­ლო­ში მთე­ლი ცოდ­ნი­თა და პრაქ­ტი­კით აღ­ჭურ­ვი­ლი დავ­ბრუ­ნე­ბუ­ლი­ყა­ვი.

დრო­თა გან­მავ­ლო­ბა­ში, როცა სი­ლა­მა­ზის სფე­რო­ში ჩემ­პი­ო­ნა­ტებს ვაკ­ვირ­დე­ბო­დი, ძა­ლი­ან მო­მე­წო­ნა ფან­ტა­ზი­უ­რი და კრე­ა­ტი­უ­ლი მო­დე­ლი­რე­ბის მი­მარ­თუ­ლე­ბა. ხატ­ვა და ძერ­წვა ძა­ლი­ან მიყ­ვარს და ეს ყვე­ლა­ფე­რი ამ მი­მარ­თუ­ლე­ბა­შია გა­ერ­თი­ა­ნე­ბუ­ლი.

- და პირ­ვე­ლი ჩემ­პი­ო­ნატ­ზე რო­დის გახ­ვე­დით?

- ეს იყო სა­ქარ­თვე­ლოს 2013 წლის ჩემ­პი­ო­ნა­ტი. იქ ზუს­ტად ფან­ტა­ზი­ურ-კრე­ა­ტი­უ­ლი მო­დე­ლი­რე­ბის ნი­მუ­ში წარ­ვად­გი­ნე, რო­მელ­მაც პირ­ვე­ლი ად­გი­ლი მო­მი­ტა­ნა. შემ­დეგ მივ­ხვდი, რომ მუდ­მი­ვი სას­წავ­ლო პო­ლი­გო­ნი მჭირ­დე­ბო­და, ჩემი თი­თე­ბი კი ამის­თვის ერ­თა­დერ­თი ვა­რი­ან­ტი იყო. სა­ა­თო­ბით არა­ვინ და­გიჯ­დე­ბა და თუ და­გიჯ­დე­ბა, მო­რი­დე­ბით უნდა იყო, რომ ასე­თი გრძე­ლი, კრე­ა­ტი­უ­ლი კონ­სტრუქ­ცი­ე­ბი ქლი­ბო და უკე­თო. ნელ-ნელა შე­ვეჩ­ვიე სა­კუ­თარ თი­თებ­ზე მე­ცა­დი­ნე­ო­ბას. ვა­ტყობ­დი, რომ რა­საც ვა­კე­თებ­დი, მომ­წონ­და, რად­გან მსი­ა­მოვ­ნებს ის, რა­საც ვუ­ყუ­რებ. ტექ­ნი­კის ნი­უ­ან­სე­ბი რომ არ და­მა­ვი­წყდეს, ყო­ველ­თვი­უ­რად მი­წევს ჩემი ფრჩხი­ლე­ბის გა­ნახ­ლე­ბა.

თა­ვი­დან 12-13 სან­ტი­მეტ­რი­ა­ნი თა­ვი­სუ­ფა­ლი კი­დით და­ვი­წყე. სა­ქარ­თვე­ლო­ში რომ ჩა­მო­ვე­დი, მა­ში­ნაც კი ზედ­მე­ტად გრძლად ით­ვლე­ბო­და ეს ფრჩხი­ლე­ბი. დღე­საც, როცა აღ­ფრთო­ვა­ნე­ბუ­ლე­ბი მი­ყუ­რე­ბენ და მე­კი­თხე­ბი­ან, ამ თი­თე­ბით რო­გორ ვცხოვ­რობ, ზუს­ტად იგი­ვე რე­აქ­ცია ჰქონ­დათ 12-13 წლის წი­ნაც. ამ მე­ცა­დი­ნე­ო­ბამ და შრო­მამ მო­მი­ტა­ნა და­ნარ­ჩე­ნი გა­მარ­ჯვე­ბე­ბიც, რად­გან მუ­შა­ო­ბის პრო­ცეს­ში მო­დის შთა­გო­ნე­ბა, იხ­ვე­წე­ბა ხელი და ხედ­ვა. ასე რომ, ამ ეტაპ­ზე, ყვე­ლა ჩემი რე­გა­ლი­ის გარ­და, ვარ ერ­თა­დერ­თი სპე­ცი­ა­ლის­ტი მთელ კავ­კა­სი­ა­ში, რო­მე­ლიც ფლობს ფრჩხი­ლე­ბის კას­ტინგ-ტექ­ნი­კას და მიჰ­ყვე­ბა ამ მი­მარ­თუ­ლე­ბას.

- რომ აგ­ვიხ­სნათ, რა ტექ­ნი­კაა ეს?

- ეს ტექ­ნი­კა შექ­მნი­ლია რო­გორც ფან­ტა­ზი­უ­რი, კრე­ა­ტი­უ­ლი მო­დე­ლი­რე­ბა. კონ­სტრუქ­ცი­ე­ბი ყო­ველ­დღი­ურ სახ­მა­რად არ აღიქ­მე­ბა - ხე­ლოვ­ნე­ბის ნი­მუ­შია. ტექ­სტილ­შიც ხომ არის ისე­თი მი­მარ­თუ­ლე­ბე­ბი, მო­დის ჩვე­ნე­ბებ­ზე რომ ვხე­დავთ და ყო­ველ­დღი­უ­რად არ ვიც­ვამთ, მაგ­რამ ხე­ლოვ­ნე­ბის ნი­მუ­შად მი­ვიჩ­ნევთ? ანა­ლო­გი­უ­რად, ჩვენ­თა­ნაც ფრჩხი­ლის ზე­და­პი­რის ასე­თი გა­ფორ­მე­ბა და კრე­ა­ტი­უ­ლი მი­მარ­თუ­ლე­ბა აღიქ­მე­ბა არა ყო­ველ­დღი­ურ მოხ­მა­რე­ბად, არა­მედ საჩ­ვე­ნე­ბელ, სა­უ­კე­თე­სო სა­ხე­ლოვ­ნე­ბო ნა­მუ­შევ­რად. თუ ამას სპე­ცი­ა­ლის­ტი აკე­თებს, ესე იგი, ის და­ხე­ლოვ­ნე­ბის უმაღ­ლეს სა­ფე­ხურ­ზეა.

ის, რაც სა­ლო­ნებ­ში ყო­ველ­დღი­უ­რად კეთ­დე­ბა, სა­ლო­ნუ­რი მომ­სა­ხუ­რე­ბაა, მაგ­რამ გარ­და ამი­სა, არ­სე­ბობს მი­მარ­თუ­ლე­ბა, რო­მე­ლიც ხე­ლოვ­ნე­ბის­კენ მი­დის. ფრჩხი­ლის ზე­და­პირ­ზე ისე­თი სა­ო­ცა­რი ნა­ხა­ტე­ბი­სა და ფი­გუ­რე­ბის გა­მო­ძერ­წვა ხდე­ბა, რომ მას უკვე აღიქ­ვამ რო­გორც ხე­ლოვ­ნე­ბის ნი­მუშს და არა უბ­რა­ლოდ ფრჩხილს. ეს მი­მარ­თუ­ლე­ბა ზუს­ტად იმათ­გან გან­ვი­თარ­და, ვი­საც კრე­ა­ტი­უ­ლი მო­დე­ლი­რე­ბა უყ­ვარს.

ჩემ­პი­ო­ნა­ტებ­ზე არ­სე­ბობს ასე­თი ნო­მი­ნა­ცია: "სრუ­ლი ფან­ტა­ზი­უ­რი კრე­ა­ტი­უ­ლი სახე“ (Full Fantasy Image). სხვა­თა შო­რის, მხო­ლოდ ამ ნო­მი­ნა­ცი­ებ­ში მაქვს მო­ნა­წი­ლე­ო­ბა მი­ღე­ბუ­ლი, სა­ლო­ნურ მი­მარ­თუ­ლე­ბას ყუ­რა­დღე­ბას არც ვაქ­ცევ­დი. ჩემი დიდი მი­ზა­ნი და სურ­ვი­ლი იყო, ჩემს ფან­ტა­ზი­ა­ში არ­სე­ბუ­ლი სახე თა­ვი­დან ბო­ლომ­დე რე­ა­ლო­ბად მექ­ცია. აი, ახ­ლა­ხან ჩა­ტარ­და "ნეილ კონ­გრე­სი“ (Nail Congress), სა­დაც ჩემი მინი-შოუ წარ­ვად­გი­ნე - ფან­ტა­ზი­ურ-კრე­ა­ტი­უ­ლი ნო­მი­ნა­ცია გა­ვი­ტა­ნე და ინ­დი­ე­ლე­ბის თე­მა­ტი­კა და­ვა­მუ­შა­ვე. ვფიქ­რობ, ეს ბევ­რს აინ­ტე­რე­სებს, უბ­რა­ლოდ სა­ქარ­თვე­ლო­ში ნაკ­ლე­ბა­დაა გან­ვი­თა­რე­ბუ­ლი. თუმ­ცა, უკვე მყავს მოს­წავ­ლე­ე­ბი, რომ­ლე­ბიც შე­მო­მი­ერ­თდნენ.

- ამ ფრჩხი­ლე­ბის შე­საქ­მნე­ლად რა მა­სა­ლას იყე­ნებთ? რამ­დე­ნად უსაფრ­თხოა, ალერ­გი­უ­ლი ხომ არ არის და არის თუ არა აბ­სო­ლუ­ტუ­რად უვ­ნე­ბე­ლი ჯან­მრთე­ლო­ბის­თვის?

- ეს არის ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი გელი (Builder Gel), რომ­ლი­თაც ნე­ბის­მი­ე­რი სხვა ქალ­ბა­ტო­ნი იგ­რძე­ლებს ხოლ­მე მოკ­ლე ფრჩხი­ლებს. უბ­რა­ლოდ, კონ­სტრუქ­ცი­უ­ლად, არ­ქი­ტექ­ტუ­რი­სა და სწო­რი გაქლიბ­ვის წყა­ლო­ბით, ის მიყ­ვა­ნი­ლია იმ დო­ნემ­დე, რომ ასეთ სიგ­რძეს უძ­ლებს. ეს და­ახ­ლო­ე­ბით იმას ჰგავს, შე­ნო­ბე­ბი რომ ავა­შე­ნოთ და 200 სარ­თუ­ლამ­დე ავიყ­ვა­ნოთ. ამ ყვე­ლა­ფერს მე ვა­კე­თებ. და­ახ­ლო­ე­ბით 8 სა­ა­თი მჭირ­დე­ბა, რომ ორი­ვე ხელი მო­ვი­წეს­რი­გო და დი­ზა­ი­ნის დო­ნემ­დე მი­ვიყ­ვა­ნო. დი­ზა­ინს კი უკვე ჩემი ფან­ტა­ზი­ით ვქმნი. ამ ყვე­ლა­ფერს მხო­ლოდ გა­მაგ­რე­ბის ეფექ­ტი აქვს. ვი­საც მოკ­ლე ფრჩხი­ლი უნდა, ის გელ-ლაქს ირ­ჩევს, და­ნარ­ჩე­ნე­ბი კი გელს ანი­ჭე­ბენ უპი­რა­ტე­სო­ბას.

- რამ­დე­ნად მო­სა­ხერ­ხე­ბე­ლია ამ სიგ­რძის ფრჩხი­ლე­ბით ცხოვ­რე­ბა? მა­გა­ლი­თად, თა­ვის და­ბა­ნა, ჭურ­ჭლის გა­რე­ცხვა და ა.შ. რო­გორ არ­თმევთ თავს?

- ეს ყვე­ლა­ფე­რი ერთ დღე­ში არ და­წყე­ბუ­ლა. ერთ დღეს რომ გა­იღ­ვი­ძო და 12-სან­ტი­მეტ­რი­ა­ნი ფრჩხი­ლე­ბი და­იგ­რძე­ლო, სრუ­ლი­ად უფუნ­ქციო იქ­ნე­ბი და ვე­რა­ფერს გა­ა­კე­თებ. როცა მო­დე­ლებ­ზე სა­გა­მო­ფე­ნო ნა­მუ­შევ­რებს ვა­კე­თებ, ფო­ტო­ე­ბის გა­და­სა­ღე­ბად, მათ­თვი­საც სრუ­ლი­ად მო­უ­ხერ­ხე­ბე­ლია პირ­ვე­ლი­ვე სა­ა­თებ­ში ამ სიგ­რძით ყოფ­ნა. მაგ­რამ მე ეს პრო­ცე­სი 14-15 წლის წინ და­ვი­წყე - ნელ-ნელა, მი­ლი­მეტრ-მი­ლი­მეტ­რო­ბით ვუ­მა­ტებ­დი სიგ­რძეს და ასე შე­ვეჩ­ვიე.

თა­ვი­დან ეს ჩემ­პი­ო­ნა­ტე­ბის­თვის მო­სამ­ზა­დე­ბე­ლი და ხე­ლი­დან შეც­დო­მე­ბის გა­მო­სას­წო­რე­ბე­ლი სა­მე­ცა­დი­ნო სა­შუ­ა­ლე­ბა იყო. როცა მთე­ლი თვე ერთი და იგი­ვე ნა­მუ­შე­ვა­რი გი­კე­თია, უფრო კარ­გად ხე­დავ, სად არის და­სა­მუ­შა­ვე­ბე­ლი, სად სჭირ­დე­ბა სის­ქის ან სიგ­რძის მო­მა­ტე­ბა. მერე ად­ვი­ლად ით­ვი­სებ დე­კო­რა­ცი­ებ­საც - მარ­ტო ტექ­ნი­კა ხომ არ არის, ფერ­თა შე­ხა­მე­ბაც სწო­რი და ლა­მა­ზი უნდა იყოს. მოკ­ლედ, სა­მე­ცა­დი­ნოდ და­წყე­ბუ­ლი საქ­მე მერე ჩვე­ვა­ში გა­და­მი­ვი­და. ახლა ამ სიგ­რძის გა­რე­შე აღარ შე­მიძ­ლია, 12 სან­ტი­მეტ­რი­დან 10-მდე რომ ჩა­მო­ვი­დე, მგო­ნია, რომ მოკ­ლეა და მო­უ­ხერ­ხე­ბე­ლია, შეჩ­ვე­ვა მჭირ­დე­ბა.

თუმ­ცა, გე­ტყვით, რომ ყვე­ლა­ფერს ვერ ვა­კე­თებ - ხინ­კალს ნამ­დვი­ლად ვერ მო­ვახ­ვევ (თუმ­ცა, ძა­ლი­ან რომ მო­ვინ­დო­მო, ალ­ბათ მა­გა­საც შევ­ძლებ). სის­წრა­ფის თვალ­საზ­რი­სით, ცომ­თან მუ­შა­ო­ბა ან მძი­მე საგ­ნე­ბის აწე­ვა მი­ჭირს. ასე­ვე, პა­ტა­რა ღი­ლა­კებ­თან ურ­თი­ერ­თო­ბი­სას და ლეპ­ტოპ­ზე ბეჭდ­ვი­სას შე­ზღუ­დუ­ლი ვარ, ჩემი სპე­ცი­ფი­კუ­რი ხერ­ხით ვბეჭ­დავ. აი, ჭურ­ჭლის რე­ცხვას რაც შე­ე­ხე­ბა, ხე­ლი­თაც ვრე­ცხავ. ეს მა­სა­ლა იმ­დე­ნად მყა­რი და ჩემ­ზე მორ­გე­ბუ­ლია, რომ პრობ­ლე­მას არ მიქ­მნის. რო­გორც ნე­ბის­მი­ე­რი ქალ­ბა­ტო­ნი იკე­თებს ფრჩხი­ლებს თვე­ში ერთხელ, ისე ვი­კე­თებ მეც.

რა თქმა უნდა, ტრავ­მე­ბიც მქო­ნია. ახ­ლა­ხან სა­ში­ნე­ლი ტრავ­მა მი­ვი­ღე - წა­ვი­ქე­ცი, თითი უხერ­ხუ­ლად მოჰ­ყვა და ფრჩხი­ლი კე­რა­ტი­ნის დის­კი­ა­ნად მთლი­ა­ნად ამძვრა. მერე ჩვე­უ­ლებ­რი­ვად წა­მო­ი­ზარ­და და თა­ვი­დან გა­ვი­კე­თე. ის რამ­დე­ნი­მე თვე ჩემ­თვის ერ­თგვა­რი გა­მოც­და იყო, რომ დავ­რწმუ­ნე­ბუ­ლი­ყა­ვი, მჭირ­დე­ბო­და თუ არა ეს ფრჩხი­ლე­ბი. მივ­ხვდი, რომ ძა­ლი­ან მჭირ­დე­ბა. არ ვიცი, რა ასაკ­ში და­ვი­მოკ­ლებ, იმი­ტომ რომ მომ­წონს, მსი­ა­მოვ­ნებს მათი ტა­რე­ბა და თა­ვად კე­თე­ბის პრო­ცე­სიც. ერთი სული მაქვს ხოლ­მე, თა­ვი­სუ­ფა­ლი დრო გა­მოვ­ნა­ხო, დავ­ჯდე და რა­ღაც ახა­ლი, სა­ინ­ტე­რე­სო დი­ზა­ი­ნი შევ­ქმნა... მოკ­ლედ, ზოგს მოკ­ლე ფრჩხი­ლი ურ­ჩევ­ნია, ზოგს - გრძე­ლი ნაწ­ნა­ვე­ბი, წამ­წა­მე­ბი... სი­ლა­მა­ზის სფე­როს რაც შე­ე­ხე­ბა, მა­გა­ლი­თად, მე ხე­ლოვ­ნურ წამ­წა­მებს ვერ ვი­ტან.

- ვი­ღა­ცე­ბი პა­ტივს სცე­მენ ალ­ბათ თქვენს არ­ჩე­ვანს, თუმ­ცა ალ­ბათ ზო­გო­ერ­თე­ბი მა­გა­ლი­თად სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში უარ­ყო­ფი­თი კო­მენ­ტა­რებს გი­წე­რენ...

- ჩემ­თვის პი­რა­დად უხე­შად არა­ვის არა­ფე­რი უთ­ქვამს, რად­გან რე­ა­ლო­ბა­ში ჩემი ყო­ვე­ლი მოძ­რა­ო­ბა იმ­დე­ნად დიდ აღ­ფრთო­ვა­ნე­ბას იწ­ვევს, რომ პი­რის­პირ ცუდს ვე­რა­ფერს მე­უბ­ნე­ბი­ან. კო­მენ­ტა­რებ­ში კი ძი­რი­თა­დად ხდე­ბა უხე­შო­ბა, მაგ­რამ ნაკ­ლე­ბად ვაქ­ცევ ყუ­რა­დღე­ბას. ერთხელ ქალ­ბა­ტონ­მა ირმა სო­ხა­ძემ მი­თხრა: რო­დე­საც ცნო­ბი­ლი ხდე­ბი, უნდა შე­ე­გუო იმა­საც, რომ სხვი­სი სა­მიზ­ნე გახ­დე­ბი - იმა­თი სა­მიზ­ნე, ვი­საც კო­მენ­ტა­რე­ბის წერა არ ეზა­რე­ბა და ვის­თვი­საც ეს ცხოვ­რე­ბის სტი­ლი­აო. ზუს­ტად ამ სი­ტყვე­ბის შემ­დეგ დავ­ფიქ­რდი და მივ­ხვდი, რომ ამა­ზე ნერ­ვი­უ­ლო­ბა არ ღირს. ეს სო­ცი­ა­ლუ­რი გვერ­დე­ბის ეფექ­ტია.

რე­ა­ლუ­რად, ყვე­ლა­ზე უხე­ში კი­თხვა, რა­საც სვა­მენ, არის: "რო­გორ იბან?“, "რო­გორ იწ­მენდ ფრჩხილს?“. მაგ­რამ არა­ვინ ინ­ტე­რეს­დე­ბა იმით, რომ ეს არის ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი კონ­სტრუქ­ცია - სა­კუ­თა­რი ფრჩხი­ლი ქვე­მო­დან ზუს­ტად ისე­თი­ვე მოკ­ლე მაქვს, რო­გორ­საც ნე­ბის­მი­ე­რი ნა­ტუ­რა­ლუ­რი ფრჩხი­ლის მქო­ნე ადა­მი­ა­ნი ატა­რებს. და რო­გორც თქვენ იცავთ ჰი­გი­ე­ნას, ისე­ვე ვი­ცავ მეც. ქვე­მო­დან ჩემს ნა­ტუ­რა­ლურ ფრჩხილს ფი­ზი­კუ­რად ვერ გა­ვიზ­რდი, იმი­ტომ რომ ეს სპე­ცი­ფი­კუ­რი არ­ქი­ტექ­ტუ­რაა. ეს არის მთლი­ა­ნად პლას­ტი­კუ­რი მა­სა­ლა, რო­გორც ერთჯე­რა­დი ჭიქა ან საკ­ვე­ბი კონ­ტე­ი­ნე­რი. აი, რეს­ტო­რან­ში რომ შე­დი­ან საჭ­მე­ლად, ხომ არა­ვინ კი­თხუ­ლობს შეფ-მზა­რე­ულს ხე­ლე­ბი და­ბა­ნი­ლი ჰქონ­და თუ არა? აქ კი, ამ წუ­თას, ყვე­ლა­ზე ამაზ­რზე­ნი ფიქ­რე­ბი უჩ­ნდე­ბათ ხოლ­მე. გვაქვს სპე­ცი­ა­ლუ­რი ჯაგ­რი­სე­ბი, სა­პო­ნი, გამ­დი­ნა­რე წყა­ლი... რა­ტომ უნდა და­ერ­ქვას ფრჩხი­ლის ქვე­და ნა­წილს სი­ბინ­ძუ­რის ბუდე? მით უმე­ტეს, ჩემს ვი­დე­ო­ებ­ში არა­ერ­თხელ მიჩ­ვე­ნე­ბია, რა იდე­ა­ლურ მდგო­მა­რე­ო­ბა­შია ფრჩხი­ლის ქვე­და მხა­რე.

მე ამ პრო­ფე­სი­ი­დან გა­მომ­დი­ნა­რე ისე­დაც ალერ­გი­უ­ლი კანი მაქვს. ექი­მე­ბი მე­უბ­ნე­ბოდ­ნენ, რომ სა­ერ­თოდ უნდა და­მე­ნე­ბე­ბი­ნა თავი ამ საქ­მის­თვის, მაგ­რამ მე­დი­კა­მენ­ტუ­რი მკურ­ნა­ლო­ბი­თა და მოვ­ლით შევ­ძე­ლი პრო­ფე­სი­ა­ში დარ­ჩე­ნა. ჩემ­მა ორ­გა­ნიზ­მმა ეს აი­ტა­ნა. კა­ნის მუდ­მი­ვი სიმ­შრა­ლე მაქვს და სა­ნამ ამ სფე­რო­ში ვიქ­ნე­ბი, მექ­ნე­ბა კი­დეც, რად­გან მუდ­მი­ვად ქი­მი­ურ ნივ­თი­ე­რე­ბებ­თან და გამ­ხსნე­ლებ­თან - მთელ მენ­დე­ლე­ე­ვის ტა­ბუ­ლას­თან გვაქვს საქ­მე. ამი­ტომ, ჰი­გი­ე­ნას­თან და­კავ­ში­რე­ბით ვი­ტყვი, რომ შე­იძ­ლე­ბა მოკ­ლე ფრჩხი­ლებ­ში ვინ­მეს უფრო მეტი სი­ბინ­ძუ­რე ჰქონ­დეს, ვიდ­რე მე, ჩემს მოვ­ლილ ფრჩხი­ლებ­ში. ყველ­გან ჯაგ­რი­სე­ბი მაქვს, ხელი მუდ­მი­ვად უნდა და­ვი­ბა­ნო, რომ ალერ­გი­ამ არ შე­მო­მი­ტი­ოს. ასე რომ, ჩვე­უ­ლებ­რი­ვი ჰი­გი­ე­ნა მაქვს, რო­გორც ყვე­ლას. რაც შე­ე­ხე­ბა რა­დი­კა­ლურ და მა­ხინჯ კო­მენ­ტა­რებს, მათ უბ­რა­ლოდ ბინ­ძუ­რი ფან­ტა­ზი­ის ნა­ყო­ფად აღ­ვიქ­ვამ და ყუ­რა­დღე­ბას აღარ ვაქ­ცევ...

სამ­ზა­რე­უ­ლო ძა­ლი­ან მიყ­ვარს, სახ­ლში წეს­რიგს თა­ვად ვამ­ყა­რებ. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ დამ­ხმა­რეც მყავს, მე თვი­თონ მიყ­ვარს ჩემს სახ­ლში ფუს­ფუ­სი, რად­გან ოჯა­ხუ­რი სით­ბო მაკ­ლია - მუდ­მი­ვად სტუ­დი­ა­ში ან მოგ­ზა­უ­რო­ბებ­ში ვარ. რა­საც ფი­ზი­კუ­რად ვერ ვას­წრებ, იმა­ში მე­უღ­ლე მეხ­მა­რე­ბა, და­ნარ­ჩენს კი თა­ვად ვა­კე­თებ.

- შვი­ლე­ბი რას ამ­ბო­ბენ?

- ჩემი შვი­ლე­ბი ძა­ლი­ან მი­ჭე­რენ მხარს. ჩემი მე­უღ­ლე, შვი­ლე­ბი, დედა - ოჯა­ხის ყვე­ლა წევ­რი ამა­ყობს ჩემი გან­ვი­თა­რე­ბი­თა და წინსვლით. ყვე­ლა­ნი გვერ­დით მიდ­გა­ნან, რად­გან იცი­ან, რამ­ხე­ლა შრო­მა მაქვს ჩა­დე­ბუ­ლი ამ საქ­მე­ში. სა­ქარ­თვე­ლო­ში რომ ჩა­მო­ვე­დი, მი­ნუს ერ­თი­დან და­ვი­წყე ყვე­ლა­ფე­რი. სა­ბერ­ძნეთ­ში კლი­ენ­ტე­ბის დიდი ბაზა და გან­ვი­თა­რე­ბის მა­ღა­ლი დონე დავ­ტო­ვე. 12 წლის შემ­დეგ რომ ჩა­მო­ვე­დი, აქ თა­ო­ბა შეც­ვლი­ლი იყო, ნაც­ნო­ბი აღა­რა­ვინ მყავ­და, გარ­და იმი­სა, რომ ჩემს მშობ­ლი­ურ ენა­ზე ვლა­პა­რა­კობ­დი. აქ დიდ წი­ნა­აღ­მდე­გო­ბა­სა და სტე­რე­ო­ტი­პებს წა­ვა­წყდი. სულ მეს­მო­და კი­თხვა: "რაში გჭირ­დე­ბა ეს ფრჩხი­ლე­ბი?“. მჭირ­დე­ბა, მსი­ა­მოვ­ნებს, მომ­წონს და პლუს - პრო­ფე­სი­ულ გან­ვი­თა­რე­ბა­ში მეხ­მა­რე­ბა. სა­ბო­ლო­ოდ, ჩემი ვარ­დის­ფე­რი თმა და გრძე­ლი ფრჩხი­ლე­ბი ჩემს სა­ვი­ზი­ტო ბა­რა­თად ჩა­მო­ყა­ლიბ­და. როცა მა­ხა­სი­ა­თე­ბენ, ხში­რად ამ­ბო­ბენ: "აი, ის ქალ­ბა­ტო­ნი, უც­ნა­ურ ფრჩხი­ლებს რომ ატა­რებს“.

ნეილ-არ­ტის­ტე­ბის­თვის ვარ ადა­მი­ა­ნი, ვინც პირ­ვე­ლად გა­მო­ფი­ნა თა­ვი­სი რე­გა­ლი­ე­ბი სა­ჯა­როდ და ხმა­მაღ­ლა ისა­უბ­რა იმა­ზე, რომ თურ­მე არ­სე­ბობს ჩემ­პი­ო­ნა­ტე­ბი, გან­ვი­თა­რე­ბის გზა და ამ სფე­რო­ში შე­იძ­ლე­ბა პრე­ზი­დენ­ტიც კი გერ­ქვას. წარ­მო­იდ­გი­ნეთ, სა­ერ­თა­შო­რი­სო მსა­ჯიც ხარ. ხუმ­რო­ბით ვე­უბ­ნე­ბი ხოლ­მე ჩემს მე­უღ­ლეს - გა­გი­მარ­თლა, პრე­ზი­დენ­ტის გვერ­დით რომ ხარ-მეთ­ქი (იცი­ნის).

ეს ყვე­ლა­ფე­რი ძა­ლი­ან სა­ინ­ტე­რე­სოა. სა­ქარ­თვე­ლო­ში ჩა­მოს­ვლი­სას დეპ­რე­სია რომ არ დამ­წყე­ბო­და იმის გამო, რომ ცხოვ­რე­ბის ნუ­ლი­დან და­წყე­ბა მო­მი­წია, ჩემ­თვის ასე­თი "გა­სარ­თო­ბი“ მო­ვი­გო­ნე - და­ვი­წყე ჩემ­პი­ო­ნა­ტებ­ზე ფიქ­რი, ოც­ნე­ბე­ბის ახ­დე­ნა, მოგ­ზა­უ­რო­ბა და უამ­რა­ვი ადა­მი­ა­ნის გაც­ნო­ბა. სამ­წუ­ხა­რო მხო­ლოდ ის არის, რომ რო­გორც კი სა­ზღვარ­გა­რეთ გა­და­დი­ხარ, ხალ­ხი აღ­ფრთო­ვა­ნე­ბით გი­ყუ­რებს, რად­გან ხე­და­ვენ, რომ ეს არის "ჰენდმე­ი­დი“ (ხელ­ნა­კე­თი ნა­მუ­შე­ვა­რი), რა­შიც ადა­მი­ან­მა დრო და ენერ­გია ჩადო. ნელ-ნელა ცნო­ბი­ლი სა­ხეც ვხდე­ბი.

უკვე ჩემ­პი­ო­ნი ქარ­თვე­ლი გო­გო­ე­ბიც გვყავს, ძლი­ე­რი გუნ­დი შევ­კა­რით. ამ ფე­დე­რა­ცი­ა­ში თა­ვი­დან რო­გორც წევ­რი, ისე მი­ვე­დი, მერე კი პრე­ზი­დენ­ტი გავ­ხდი და უკვე 7-9 წე­ლია ამ პო­ზი­ცი­ა­ზე ვარ.

ჩემი თასე­ბი დღემ­დე სტუ­დი­ა­ში მაქვს გა­მო­ფე­ნი­ლი და ძა­ლი­ან მე­ა­მა­ყე­ბა. 2025-2026 წლე­ბი კი პირ­ვე­ლი შემ­თხვე­ვა იყო, რო­დე­საც ნამ­დვი­ლი გუნ­დი შე­იქ­მნა - გვყავს ნეილ-არ­ტის­ტე­ბი, რომ­ლე­ბიც ონ­ლა­ინ და ოფ­ლა­ინ ჩემ­პი­ო­ნა­ტებ­ში აქ­ტი­უ­რად მო­ნა­წი­ლე­ო­ბენ. ეს ჩემ­თვის უზარ­მა­ზა­რი წინ გა­დად­გმუ­ლი ნა­ბი­ჯია.